Contos das rías.


“Hai unha vila na costa na que antes os vellos contaban historias sobre o nordés e as desgrazas que este desencadeaba. Coma se fose unha castración, deixaron de facelo cando unha noite que sopraba apareceu un cativo de seis anos pendurado na trabe da igrexa. Desde ese día non se volveu falar do neno, coma se non tivese nacido, nin sequera os seus pais. Só esqueceron todo. Cando chegou a noite de defuntos todo o camposanto lucía moreas de gladíolos e candeas, cheiraba a sagrado. Sen avisar, apareceu un nordés salvaxe, murchou as flores todas, derramou a cera derretida polas lousas de mármore e asubiou tanto que os cans choraron. A pequena criatura non podía entender que o esquecesen sen máis, que non tivese nin uns pobres crisantemos. Nas casas a xente rezaba e sentía as tellas esnaquizarse contra o chan. O aire sempre atopaba as fendas para entrar onde quería.
Avantou ata a igrexa e plantou lume na trabe, só quedou o chan cuberto de pedra e cinza, tamén silencio, e outra historia máis.”

 

 

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: