Licenciada en… (4ª de 4 partes)


Cando fixen o cuarto pedido do supermercado, dous pedidos despois de estar abastecida para uns tres anos, comecei a sentir que me apetecía volver a falar con alguén. Conversas de cola da caixa, do semáforo ou do ascensor, tanto me tiña. Só iso. Sabía o perigoso que esa necesidade era. Se espertaba a necesidade de socializar era probable que o corpo me pedise máis cantidade e que non o puidese conseguir en ningures. Entón non o podería controlar e viríame o mono. Desexaría que me viñesen visitar Testemuñas de Xehová, enquisadores, viaxantes de filtros de auga, timadores que revisan o gas,… e sentinme bastante patética por pensar sequera niso. Pero agora tiña cartos -moitos- e a adega xa tiña unhas abundantes provisións de viño, das que non tardei nin dous minutos en botar man para superar este pequeno e comprensible momento de debilidade.

Despois dunhas poucas horas e botella e media de godello con algo de queixo de cabra do Cebreiro, pasan os malos pensamentos. Póñome a remollo na mesma bañeira na que estivera o arquitecto aquel(1)

. Os aceites de lavanda e as velas -cirios encarnados de igrexa, os meus favoritos- fanme flotar na felicidade e o relax, que marabilla… Ata que soa de súpeto o timbre da entrada e lembro que me traen o pedido, vou abri-la porta envolta nunha bata de seda xaponesa.

Voilà! (2) Se Michellangelo Buonarotti erguese a cabeza ía poñerse moi ciumento de min nesta mesma hora. O cuarto repartidor fai que a súa presencia encha de luz a miña casa. É perfecto, quero toca-lo mármore de Carrara que o forma, cada volume que os seus músculos marcan.

Que desastre as miñas lumbares… Vou precisar que me achegue as caixas un pouco máis adentro da casa, eu lle indico o camiño.” “Pois vostede me dirá.“Agora que xa están todas as caixas gardadas, espero que poida axudarme cun pequeno problema que teño na planta de arriba, se é tan amable de seguirme… Xa sei que non é a súa profesión, pero non entendo moito de portas e a deste baño non pecha moi ben…(3)

Con esta enxeñosa cadea de conversa eu pretendía caza-lo meu segundo trofeo, só que na miña técnica cinexética primeiro cómese, logo mátase e churráscase ó final. Pero a presa falou e fíxoo cunha cruel sinceridade que me deixou tan abraiada que non puiden facer máis ca respetalo.

Señora, síntolle moito que esta casa vella teña averías, pero eu só fago o reparto. Vai ter que chamar a outro.”

Nin sequera fun quen de dicirlle nada máis cando o fun guiando á porta da entrada. Parei a colle-lo bolso e tirei del cinco euriños que lle din de propina. O rapaz agradeceumo, e vin que tamén o facía con sinceridade, sen baleiro. E inmediatamente despois, mentras saía pola porta, consciente de que me dera calabazas e de que iso é un mal trago para calquera ser humano, miroume un segundo con certa calma de comprensión e empatía(4). Fiquei paralizada, en estado de shock. Atroz. Monstruoso era o que eu estaba disposta a facerlle a aquel cacho de carne xusto uns segundos antes de que me respondese con algo distinto ó Mal. Era coma se a miña mente tan lida e cultivada estivese pechada a respostas que non proviñesen do lado escuro. En certo modo, era duro de recoñecer, pero eu era unha analfabeta emocional, e foi aquel ser-repartidor coa súa sentenza “Vai ter que chamar a outro” o que me deu esa labazada de realidade que tanto necesitaba sen sabelo.

E despois da Era Masacre, para a que construira con tanto atino e esforzo o meu anómalo e eficiente templo do terror, viña a reflexión, o descubrimento de que outras realidades menos malévolas eran posibles, que non era o Mal o meu único camiño só porque fose unha recén licenciada frustrada millonaria e sádica. Ás veces, na vida, póñense ante ti situacións nas que podes escoller non se-la Condesa Bathori. Eu só tomara esa opción pola traición que sentira do arquitecto e do mundo en xeral, non fora algo que planeara, pero sentírame tan chea de poder e gloria que pensaba que iso era xa definitivo, que me enchía o burato. O crime chegaba a converterse en non ter incertidume nunca máis, goberna-lo golpe gañador. Pero agora, véndoo desde outra perspectiva, decatábame de que fixera algo incorrecto. No meu plan non me plantexara alternativas, si unha vía de escape pero non a posibilidade de que facer se todo o da casa me aburría. Eu xa non ía querer volver saír a fóra, pero o que eu planeara para divertirme non estaba funcionando, e comezaba a sentirme estúpida por non ter sequera pensado en resolver algo tan básico. Tiña que atopa-la miña solución final.

Na terceira planta tiña o salón das armas, cunha boa colección de armas brancas de oriente e occidente, desde katanas e sais a dagas e floretes. Pero eu non tiña o temperamento necesario para autoexecutarme, si, é moi noble o harakiri pero para quen o queira. O dos velenos sempre me gustou pero ó final non os chegara a mercar. Armas de fogo non tiña. E pensando e pensando non daba atopado nada. Suponse que as casas teñen perigos e esta en concreto ata foi construída con ese fin, pero non para min, como puiden non pensar en min mesma…

Despois de darlle moitas voltas cheguei a unha conclusión, eso faría. Baixei á adega a por unhas cantas botellas de viño, subinas xunto con duas copas á terraza e púxenme a beber sen parar, esperaba así armarme do valor necesario. Xa case acabara a terceira cando comezou a anoitecer. Por dentro a miña carne estaba quente, tiña o punto, e a paisaxe era fermosa, chegara a hora. Arrimeime á alta balaustrada de pedra, gabeei por ela e logo boteime cara a diante. No fondo agardábanme un bonito enreixado de ferro que remataba en picas ben afiadas, aínda no caso de que non atinara no metal, catro plantas de altura deberían valer, pero eu esperaba facelo ben desta vez, era a miña oportunidade, por fin ma dera a lotaría. E fun baixando e baixando, en silencio, parecía algún tipo de ser divino. E cheguei abaixo e fun feliz, as picas atravesáronme coma o amor de Deus atravesaba o corazón de Santa Tareixa, e fiquei en éxtase do mesmo modo, sentindo o sangue abrollando doce polos beizos e escoitando á xente alarmada e sorprendida, presenciando o meu éxito, á fin.

(1) Xa case non o lembro, unha habilidade innata que teño.

(2) Ouh! a estas alturas que a vida me siga sorprendendo… o voilá xa non é abondo.

(3) Xa, no momento que eu o dixen tamén me pareceu o diálogo dunha peli porno.

(4) Como unha amiga miña dicía “Os ligues, polo día, tamén son persoas”.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: