Licenciada en… (3ª de 4 partes)


Na primeira planta, no terceiro cuarto á esquerda, na cama alta con baldaquino de madeira de cerdeira torneada imitando fémures e entre sabas de seda cor azul supermán (1), deixamos constancia da privada inauguración da miña nova casa. O meu novo fogar. Un espazo no que podería deixar os meus instintos sádicos correr libres. Un lugar da cidade no que reinaba só eu, non había leis ou normas aquí para min porque ninguén podería facermas cumplir endexamáis.

Despois dun sexo bastante normaliño e morno, a pesares de quedar insatisfeita estaba tan cansa da emoción que quedei a durmir igualmente. Logo de que Eduardo se bañase na enorme cunca victoriana de douscentos litros e billa de ouro que había no segundo cuarto á dereita do primeiro andar veu espertarme, tan doce coma sempre. Ergueu un chisco a saba azul supermán, acariñoume o rostro e dixo:

Teño que marchar

Acompáñote á porta, querido”.

Ía canda el por alongar o noso encontro, por chuchar cada pinga da súa lasciva e enxeñosa compaña e, mentras el camiñaba cara á saída, avanzando a un par de pasos diante miña e sen mirarme, decateime.

  1. Eduardo estaba casado, sóubeno desde o primeiro día.

  2. Xa rematou a reforma.

  3. Xa lle paguei.

  4. Xa fodimos.

    Ergo…

  5. Non vai volver.

E o que peor me pareceu de todo: O maldito arquitecto non precisaba das miñas indicacións para sair da mansión. Camiñaba diante miña, inmune. Eu pasara moitos esforzos matinando e puxera moitas ilusións neste meu proxecto. Meu, non del. Este inmoble 13 era o meu propio fillo letal de solteira, e non estaba disposta de forma ningunha a que o mecánico ó que acudín -doante de planos-esperma ou como queira chamárselle- saise de alí coa capacidade de vencerme na miña propia casa. Ía gañar eu, si ou si. Ía conquista-la miña independencia ás bravas ou como fose preciso.

Ti, camiña, si, paseniño, camiña así, malnacido, vai, vai. E eu pensaba, procuraba pousando os ollos nas paredes, nas fermosas molduras e decoracións con acabados de madeira, na nogueira, a oliveira, o buxo. Buscaba a ferramenta coa que levar a cabo o segundo ritual da estrea. É a miña casa, por fin a miña propia mansión macabra e agora é o momento de inaugurala con sangue. Non o tiña planificado pero confiaba en que algo ía atopar, antes de que se virase pretendendo darme o derradeiro bico de Xudas e pisa-lo umbral da entrada. A modo, tranquila, que esta casa non te ha traizoar. Non minte, foi construída por e para ti. Vencerás, acouga. Pero xa só quedan uns cantos metros…

Et voilà! ese fermoso caxato de caoba coa empuñadura labrada en ouro con forma de cabeza de pato. Petéiralle aí! Ben no medio da testa! E o pato dixo

Cuac!

Suspiro tranquila e de gozo (2), sentada ó seu carón e dándome no pe esquerdo a luz escarlata que entra a través da vidreira enchumbada da porta da entrada, as raiolas saen dun fermoso farol de vidro e forxa que puxen para lles dar unha cálida benvida ás visitas. Que preto estivo o condenado, pero logreino. Déitome no chan extática e esgotada de tanta felicidade, agora si que estaba salvaxemente satisfeita. A lotaría é o mellor que lle pode pasar a unha persoa.

Póñome mans á obra porque non quero que o manche todo co seu sangue pegañento. Envólvoo na alfombra persa sobre a que caeu (3) coma se fose a mesmísima Liz Taylor -Deus a teña na súa Gloria- en Cleopatra e o arrebolo por unha das oito canles de envío que van dar á adega, a que está detrás do reloxio de parede da pranta baixa. Aínda que a adega non tiña ningunha finalidade concreta si que xa instalara unha lareira de pedra, que nunca sobra, e sempre pode surxir algo ó que lle teña que prender lume. Visto está.

Agardei ata a noite seguinte para queimalo ben e desfacerme de calquera proba. Nin mirei a tele para ver se aparecía algo sobre a súa desaparición. A min xa non me interesaba como estaba governado o mundo de fóra. Aínda no caso de que me culpasen de algo grave e me sitiasen, tiña os meus propios recursos para conseguir sair a case douscentos metros da mansión, por unhas canles subterráneas. Tiña unha gran variedade de perrucas, maquillaxe e roupa de tan variado aspecto que era totalmente imposible que me collesen e levasen a prisión. Comecei a facer pedidos a domicilio mercando en rede no supermercado, collín toda clase de provisións en diferentes métodos de conservación: deshidratados, ó sal, en aceite,… Eu estaba preparada para este tipo de situacións porque tiña lido algún que outro manual de supervivencia.

Na casa era imposible aburrirme, tiña tantos libros e películas… o único que me faltaban eran outras persoas coas que compartilo. As miñas amizades xa pasaran a estar nunha fase da vida distinta á miña. As diferencias que non separaban eran insuperables, e non só desde un punto de vista financieiro. Nunca podería volver conversar con eles diante dunha pinta de Murphys e contarlles o que pasara con Eduardo, a alfombra e a lareira e botarnos unhas boas risas. Xa non o entenderían. Agora estaba soa. Pero sabía como sobrevivir, si. Eu, se fose preciso, sobreviviría soa, non precisaba de ninguén.

(1) Extravagante? Pode que si, ou pode que exquisito.

(2) “Gozo en el alma, grande, gozo en el alma…” Case sempre esta palabra me evoca esta canción horrible da misa.

(3) Son malladas estas alfombras, non deixou escapar nin unha pingueira. Teño que mercar máis.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: