Licenciada en… (2ª de 4 partes)


O proxecto da reforma faime moita ilusión. Sempre quixen reformar unha casa e meterlle todo tipo de trangalladas, corredores ocultos, trucos, trampas mortais,… Facer que todo o inmoble cumpla coa miña vontade e, polo tanto, calquera que entre terá que xogar coas miñas reglas e facer o que eu diga. A idea non era coma a dun escenario dun reality show senón coma a dunha vivenda-Museo da Inquisición feito parque temático da angustia para o meu único, individual, xenuino e perverso goce persoal. As persoas-vítimas poderían ir aparecendo gradualmente, por casualidade ou facendo eu mesma que viñeran e os enredos serían tan variados, que nunca sería aburrido. Para a obra desta marabilla contrato a un arquitecto co que me reuno de cando en vez e me di que cousas son viables ou me ofrece solucións para o que quero.

As obras van a bo ritmo, teño unha chimenea grandiosa na segunda planta e teño unha enorme adega no soto que podo convertir no que queira. O faiado é espectácular, tamén está aínda sen decidir o que farei con el. Cambiamos a estrutura da escaleira dunha forma un tanto peculiar. Son en total catro plantas, mais a adega e o faiado, e cada tramo de pasos está disposto nunha parte diferente do inmoble. De xeito que non se pode subir nin baixar de seguido. A medida que se accede a un novo andar hai que percorrelo ata atopar o seguinte tramo. E o mellor de todo é que dispoño de tabiques móbiles cos que podo agochar o acceso ós diferentes grupos de chanzos. Na primeira planta hai dez cuartos, só a apertura da porta dun deles dá acceso ás escaleiras que levan ó segundo piso; pero non poden ir abríndose as portas de cada cuarto ata dar coas escaleiras, non funciona así. Por poñer un exemplo hipotético: se na primeira planta a escaleira de subida está dentro do armario empotrado do terceiro cuarto á esquerda, antes de entrar nesa estancia hai que deixar aberta a porta do quinto cuarto á dereita. Pero cómpre asegurarse de que a porta do propio cuarto terceiro á esquerda quedou ben pechada, porque do contrario o armario poderá abrirse pero non dará acceso a ningunha escaleira, senón a un percheiro corrente no que gardar roupa. E esta fórmula de doble requisito “pechadura aberta-pechadura pechada” repítese en tódalas plantas. As combinacións, incluíndo mobiliario e fiestras, son inmensas, non botei contas porque eu son de letras e os números non me din nada. O que sei é que sen o meu permiso -ou a miña memoria- é case imposible sair ou entrar desta casa número 13.

Xa está toda a gran obra rematada, a mudanza completa. Lámpadas, cortinas, alfombras persas feitas con minúsculos dediños de cativos escravos -fan auténticas marabillas estes meniños que pasan fame (1). Debería proceder a unha inauguración pero a xente que eu quero ver non está moi polo labor, así que esquezo esa idea e só encargo unha cea moi elegante e exótica para o señor arquitecto máis para min.

Nestes últimos meses Eduardo -corenta anos, atlético- máis eu pasamos moitas xornadas xuntos. O seu comportamento sempre foi encantador. Agradable sen ser distante, divertido sen ser inmaduro, próximo sen ser invasivo. Incluso cando eu pensaba que o que lle intentaba explicar era algo propio dun desequilibrio mental, que as ideas que eu tiña para a casa 13 non eran propias dunha persoa sá, incluso neses casos me sorprendía o seu punto de vista. Asumía todo canto lle dicía como algo lóxico, viable e, incluso -e isto foi algo que disparou os meus instintos libidinosos por este home creado a imaxe de Apolo-, harmonioso. Pode que a xente xa lle pedise cousas tan raras que estivese afeito ós desvaríos, pode que as miñas esixencias non lle parecesen orixinais ou creativas, pode que fosemos tan condenadamente compatibles que estaba desexando construir todo canto eu lle pedía. A miña atracción por Eduardo medraba, podía dicirse que trepaba coma hedra polos muros exteriores da casa, cubríndoos totalmente. Deixándonos illados ós dous alí dentro. Estando os dous a soas naquela íntima e xa rematada casa que era o noso fillo, con toda a parafernalia montada para conseguir a embriagadez da sensualidade, a comida exótica era unha excusa tan obvia coma innecesaria, que nin sequera chegamos a catar (2). Xa que logo, que mellor maneira de celebra-lo nacemento dun fillo que facer un?

(1) Se dan feito cousas tan bonitas aínda debían pasar fame moitos máis.

(2) Lástima de pansit bihon e sushi maki, co que me gustan, o demáis era floritura para impresionalo e levalo á cama.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: