Licenciada en… (1ª de 4 partes)


Tantos anos de estudo, esperas na fotocopiadora, cortes co papel, café verquido e roupa manchada. Noites sen sair de troula, tardes de reenganche e rostros decadentes e envellecidos antes de tempo. Intemperie, insomnio, frío, macarróns con atún do supermercado máis barato e, ás veces, con sorte, tuppers moi suxos acumulados no fregadeiro. Foron tantos anos que semellaba que non ía acabar nunca. Logo pasou. E decateime, dunha forma un tanto ridícula, de que non era todo máis doado cando se obtén o título.

Agora xa era “Licenciada en …“ para esquecer tan a miúdo ir renovar a tarxeta do paro na data que lle toca, para sufrir en patéticos cursos deses que che deixan facer no INEM, ou intentar facer un ciclo de formación profesional, ou ter entrevistas con donos de bares e restaurantes case analfabetos que se rin de min ofrecéndome con suma xenerosidade soldos e condicións ruíns.

Tería estado máis ca ben que durante a titulación nos impartisen seminarios de sicoloxía práctica -de tolerancia á frustración e á mediocridade, máis en concreto- e que nolos trocasen polos antigos créditos de libre configuración, que coido que agora xa se chaman doutra maneira. Con tanta reforma de plans de estudios, unha xa non sabe como ha chamarlle a nada.

Así que hoxe comeza un novo e longo día nesta vida de non facer NADA (1). Un día no que non quero que ningún outro ou outra miserable me aconselle sen llo pedir eu antes. “Tes que…” “tes que…” Teño hostias! Pero como hai que ser educada e diplomática non respondo desa maneira, así que me frustro máis e nin sequera me podo dar á bebida porque hai que pagala.

Aí vai o teléfono que soa -vaia, non lle quitara o volume (2)– no medio da sá de estudo á que veño conectarme de balde a internet para buscar choio -RISAS, vas atopar, vas. E resulta que é para facer unhas extras de camareira nun restaurante deses ós que levan as excursións dos cruceiros. E eu digo que si-si-SI que me vén ben coma se fose o traballo que me vai quitar de pobre, onde poida mostrar a miña valía, talento e motivación. Podería ser feliz facendo equilibrios cos platos ardendo de sopa de sobre e os turistas roendo no pan coma se non fosen volver comelo nunca.

As semanas van pasando e vou encadeando este tipo de choios, un tras doutro, non surxe nada mellor e vou tirando con iso. Vivindo ó día sen aspirar a moito. Coa desidia de canto me rodea comezo a bota-la bonoloto, a quiniela, a primitiva, o que cadra, e pensando no que faría se me tocase, que fantasear non custa nada. Pero, como iso moi probable tampouco é, tamén vou pensando en paralelo en facer cursiños de hostalería, porque non vexo eu tan seguro que me sigan chamando e quero facerme o máis competente posible. E un día máis, unha xornada calquera, saio do choio, moi cansa e sen comer ás seis da tarde, porque a comida do persoal cheiraba que fedía, o que tampouco é raro, vaia. Vou ir por un kebab. Roubánme o paraugas e comeza a chover e estou tan farta de todo que me entra unha angustia horrible e choro un pouquiño porque coa chuvia ninguén se decata, algo bo tiña que pasarme… De camiño ó donner paso a bota-la quiniela. A esperanza é o último que se perde, disque.

Voilà!! Todo pasa tan rápido que non dou creto. Son plans que fas pero que non contas moi en serio que os poidas levar a cabo. En que raio vou gastar tantos cartos? É unha cifra indecente!! Ímonos centrar e ser estrategas, nada de facer tolerías. O primeiro é buscar onde vivir, un sitio bonito, algo que teña que amañar para facelo meu. Había tempo que lle botara o ollo a unha casa que hai no número 13 dunha moi céntrica rúa compostelana, ten un aire escuro e vitoriano, é moi fermosa e está en ruínas. Vouna mercar, rehabilitar ben e logo xa verei en que negocios invisto para non deixar nunca de ser rica. Nunca nunca nunca.

Se antes me dicían esa parvada de que buscar un traballo xa é ter un traballo, agora a xente segue aconsellándome sen ter nin idea do que falan. Incluso xulgan que como que non vou seguir estudando ou traballando, que se vou ser unha palanquina porque me tocara a lotaría… O que hai que oír…

Gastar cartos tampouco é tan doado, non se trata de ir mercando todo o que se che pon por diante. Polo de agora teño moito que facer xestionando a reforma da casa 13. Quero que quede igualiña a como estaba, alomenos o exterior, por dentro non quedaba moito da estrutura, só a escaleira, así que a deseñarei de novo cambiándolle algúns detalles.

Resulta que hai seres/individuos -porque coido que persoas sería unha palabra en exceso xenerosa e optimista- que me intentan inclinar cara a onde lles interesa agora que teño unha conta bancaria potente, ademáis pensan que a miña madurez persoal é insuficiente para a ardua tarea de manexar tal cantidade de euros. A min desquíciame un pouco isto de que os cartos parece que sexa algo do que todo o mundo pode opinar, parécese a cando tes un bebé e o sacas a pasear e todos se achegan e preguntan de todo e se permiten darche consellos sobre o que é mellor para el e para ti. Son odiosos, doulle tantas voltas a isto que me lío e, ó final, fago un esquemiña, que sempre é a mellor opción para despexarse.

 A xente, así en xeral, dá bastante noxo porque, que eu saiba:

  • Os cartos son meus
  • Eles non saben o que é ter tantos cartos -nin creo que o vaian saber nunca- e
  • Coma se quero prende-la fogata de San Xoan con billetes de cincocentos.
  • Non teñen nada que dicir ó respecto. E punto.

A maioría das amizades seguen como estaban: en paro, en traballos precarios, na emigración, retornando ás casas dos pais… Non aceptan que lles preste/dea cartos e non queren/poden facer plans de lecer porque teñen que traballar ou quedar na casa para non gastar. Vexo que non se sinten ben facendo plans comigo por mor da miña nova situación económica, así que dedico moito tempo a argallar a reforma da casa 13. Quen me ía dicir que ser unha millonetis de vinteepico ía, á súa vez, convertirme nunha paria social dos meus círculos habituais…

(1) nada, que gran concepto…

A isto de poñer notas ó pé collinlle moito gusto durante a redacción dos meus traballos académicos de investigación.

(2) A xente irrespetuosa co silencio nas bibliotecas debía morrer toda, moi despacio.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: